Nowa Szkoła

TYPY ZAJĘĆ

Za­ję­cia dla dzie­ci ze spe­cy­ficz­nymi trud­no­ściami w czy­ta­niu i pi­sa­niu, w tym także za­gro­żonych ry­zykiem dys­lek­sji:

Naj­now­sze sta­ty­styki wska­zu­ją, że nawet 15% u­czniów w pol­skich szko­łach wy­ka­zu­je spe­cy­ficz­ne trud­no­ści w czy­ta­niu i pi­sa­niu. Ich roz­wój u­my­sło­wy od­by­wa się na od­powied­nim po­ziomie, ale za­bu­rze­nia niektó­rych funk­cji spra­wiają, że u­cznio­wie ci nie po­tra­fią po­dołać wy­mo­gom pro­gra­mowym. Nie­pra­widło­wo­ści w ob­sza­rze funk­cji ję­zy­ko­wych, per­cep­cyj­no-mo­torycz­nych (spo­strze­ga­nie słu­cho­we, wzro­kowe, mo­tory­ka) oraz zwią­za­nych z ich współ­dzia­łaniem (in­te­gra­cja per­cep­cyj­no-mo­torycz­na), a także za­bu­rze­nia do­ty­czą­ce uwagi, pa­mię­ci (wzro­kowej, słu­cho­wej, ru­cho­wej) czy la­te­rali­zacji lub o­rien­ta­cji w prze­strzeni, są tu naj­częst­szy­mi przy­czyna­mi nie­po­wodzeń szkol­nych.

Upor­czy­wie u­trzy­mują­ce się nie­pra­widło­wo­ści z cza­sem mogą na­si­lać się i w e­fek­cie po­wodować po­ja­wie­nie się za­gro­że­nia ry­zykiem dys­lek­sji. Sy­gna­łem a­lar­mo­wym i pierw­szym wska­zaniem do pod­ję­cia do­dat­kowych zajęć wspie­ra­ją­cych za­bu­rzo­ne funk­cje będą tu na pewno trud­no­ści z wy­mo­wą, za­pamię­ty­waniem (wier­szy, nazw, ta­blicz­ki mno­że­nia), od­róż­nia­niem po­dob­nych gło­sek, wy­dzie­la­niem i łą­cze­niem sylab, wy­róż­nia­niem e­lemen­tów z ca­ło­ści, pro­ble­my z o­rien­ta­cją w cza­sie, ry­so­wa­niem, od­twa­rzaniem figur i wzo­rów, u­kła­daniem ob­raz­ków i e­lemen­tów wg wzo­rów oraz trud­no­ści w nauce czy­ta­nia, trud­no­ści z pi­sa­niem i pi­sow­nią, nie­sta­bil­na la­te­rali­zacja (obu­ręcz­ność lub my­le­nie pra­wej i lewej ręki), niska spraw­ność ma­nu­al­na, ru­cho­wa i o­póź­niona o­rien­ta­cja w sche­ma­cie ciała.

Za­ję­cia dla dzie­ci ze spe­cy­ficz­nymi trud­no­ściami w pi­sa­niu i czy­ta­niu, a także dla tych za­gro­żonych ry­zykiem dys­lek­sji po­win­ny mieć cha­rak­ter ko­rek­cyj­no – kom­pen­sa­cyj­ny. Z jed­nej stro­ny za­le­ca się bo­wiem ćwi­cze­nie funk­cji za­bu­rzo­nych, a z dru­giej – takie ćwi­cze­nia funk­cji nie­za­bu­rzo­nych, aby stały się wspar­ciem lub za­stęp­stwem funk­cji za­bu­rzo­nych.

Te­ra­pia tego typu ma naj­czę­ściej cha­rak­ter dłu­go­fa­lowy, a jej e­fek­ty nie są wi­docz­ne z dnia na dzień. Aby za­pew­nić im jak naj­więk­szą e­fek­tywność i jed­no­cześnie nadać im a­trak­cyj­na formę, która bę­dzie ak­cep­to­wana przez u­czniów już i tak znie­chę­co­nych pię­trzą­cy­mi się przed nimi trud­no­ściami szkol­ny­mi, warto po­słu­żyć się cie­ka­wy­mi i ade­kwat­ny­mi do po­trzeb po­moca­mi dy­dak­tycz­nymi.

Obec­ność spe­cjal­nie do­bra­nych po­mocy, któ­rych bo­ga­tą o­fer­tę pre­zen­tu­jemy na dal­szych stro­nach ka­talo­gu, w po­łą­cze­niu z na­tu­ral­ną cie­ka­wo­ścią po­znaw­czą dzie­ci i za­bawo­wym cha­rak­terem ćwi­czeń ko­rek­cyj­no – kom­pen­sa­cyj­nych, z pew­no­ścią przy­nie­sie sa­tys­fak­cjo­nu­ją­ce e­fek­ty i spra­wi, że praca nad spe­cy­ficz­nymi trud­no­ściami e­du­ka­cyj­nymi bę­dzie za­rów­no sku­tecz­na, jak i na­praw­dę przy­jem­na.

WiecejMniej

ZAJĘCIA DLA DZIECI Z TRUDNOŚCIAMI Z ZDOBYWANIU UMIEJĘTNOŚCI MATEMATYCZNYCH

Trud­ność jest na­tu­ral­nym zja­wi­skiem, z któ­rym w pro­ce­sie na­uczania spo­ty­ka się nie­mal każdy uczeń. Może być ona czyn­ni­kiem sty­mu­lują­cym, mo­ty­wu­jącym do więk­sze­go wy­sił­ku, ale i źró­dłem licz­nych nie­po­wodzeń, a nawet po­waż­ną prze­szko­dą w nauce, jeśli za­czy­na prze­ra­stać moż­li­wo­ści dziec­ka i mimo wkła­dane­go wy­sił­ku u­nie­moż­liwia dal­sze dzia­łania.

W przy­pad­ku trud­no­ści w zdo­by­wa­niu u­mie­jęt­no­ści ma­te­matycz­nych wy­mie­nia się te o cha­rak­terze in­te­lek­tu­al­nym, trud­no­ści do­ty­czą­ce ni­skiej spraw­no­ści ma­nu­al­nej oraz trud­no­ści o pod­łożu e­mo­cjonal­nym. W sy­tu­acji ich wy­stą­pie­nia uczeń – mimo wło­żone­go wy­sił­ku – nie po­tra­fi po­ra­dzić sobie nawet ze sto­sun­kowo pro­sty­mi za­daniami, nie ro­zu­mie ich ma­te­matycz­nego sensu i nie do­strze­ga za­leż­no­ści mię­dzy licz­ba­mi. Trud­no­ścią o­ka­zu­je się wtedy na­ry­so­wanie grafu czy nawet od­powied­ni zapis dzia­łania, a lek­kie na­pię­cie, które za­wsze to­wa­rzy­szy roz­wią­zy­wa­niu zadań, zu­peł­nie prze­kra­cza moż­li­wo­ści jego od­por­no­ści e­mo­cjonal­nej. Dzie­ci, które na­po­ty­kają na tego typu pro­ble­my, wy­ma­gają szcze­gól­nej tro­ski ze stro­ny na­uczy­cie­li. Silne na­pię­cie e­mo­cjonal­ne to­wa­rzy­szą­ce trud­nej sy­tu­acji może bo­wiem prze­kształ­cić się w a­wer­sję do nauki ma­te­maty­ki, a po­głę­bia­ją­ce się nie­po­wodzenia mogą pro­wa­dzić do wy­co­fa­nia się ze wszel­kich zadań wy­ma­gających wy­sił­ku in­te­lek­tu­al­nego i w e­fek­cie do­prowa­dzić nawet do zwol­nie­nia roz­woju u­my­sło­we­go.

Za­ję­cia dla dzie­ci ze zdia­gno­zowany­mi trud­no­ściami w zdo­by­wa­niu u­mie­jęt­no­ści ma­te­matycz­nych po­win­ny mieć cha­rak­ter ko­rek­cyj­no – wy­rów­naw­czy i w dużej mie­rze ba­zo­wać na in­dy­widu­al­nej pracy z u­czniem. Za­le­ca się tu zwłasz­cza e­du­ka­cje ma­te­matycz­ną na po­ziomie e­nak­tyw­nym, od­wołu­ją­cym się do do­świad­czeń dziec­ka, ma­ni­pu­lacji przed­mio­ta­mi, prze­li­cza­niem ich (do­skona­le spraw­dzą się tu wszel­kiego typu licz­ma­ny, któ­rych wy­jąt­ko­wo bo­ga­tą o­fer­tę pre­zen­tu­jemy już teraz). Oso­bi­ste do­świad­cze­nia, zdo­by­wa­ne na dro­dze wła­snych, prak­tycz­nych dzia­łań na od­powied­nio przy­go­towa­nych po­mocach dy­dak­tycz­nych, są bo­wiem naj­lep­szym spo­sobem na do­star­czanie ma­te­riału ba­daw­cze­go, który można pod­da­wać czyn­no­ściom in­te­lek­tu­al­nym i prze­kształ­cać w wie­dzę i kon­kret­ne u­mie­jęt­no­ści ma­te­matycz­ne. Ser­decz­nie za­praszamy więc do za­po­znania się z nasza spe­cjal­na o­fer­ta po­mocy e­du­ka­cyj­nych, które nie tylko po­zy­tyw­nie mo­ty­wu­ją swoja cie­ka­wą, in­no­wa­cyj­na formą, ale są przede wszyst­kim in­spira­cją do sze­ro­kiej ak­tyw­no­ści in­te­lek­tu­al­nej.

WiecejMniej

Za­ję­cia lo­gope­dycz­ne dla dzie­ci z za­bu­rze­niami mowy:

Za­kłada się, że dziec­ko roz­poczy­na­ją­ce naukę w kla­sie I szko­ły pod­sta­wowej po­win­no po­słu­gi­wać się mową w pełni u­for­mowa­ną pod wzglę­dem fo­nicz­nym i dość do­brze pod wzglę­dem gra­matycz­nym, po­sia­dać duży zasób słow­ni­kowy oraz kon­stru­ować wy­po­wie­dzi po­praw­ne pod wzglę­dem lo­gicz­nym. Do­dat­kowo jego wy­po­wiedź po­win­na ce­cho­wać się wła­ści­wą in­to­na­cją, a więc po­sia­dać od­powied­ni rytm i me­lo­dię oraz wła­ści­wie po­łożony ak­cent wy­ra­zo­wy i zda­nio­wy. Tym­cza­sem naj­now­sze ba­dania wska­zu­ją, że nawet 60% 6-lat­ków wy­ma­ga in­ten­syw­nej po­mocy lo­gope­dycz­nej. Jest to o tyle i­stot­ne, że nie­leczo­ne wady mowy u­trwa­lają się, a z cza­sem po­wodu­ją po­waż­ne kon­se­kwen­cje roz­wojowe, rzu­tując na roz­wój in­te­lek­tu­al­ny oraz funk­cjo­nowa­nie w szko­le i gru­pie ró­wie­śniczej, a także przy­czyniać się do niż­szych o­sią­gnięć szkol­nych i co za tym idzie – pro­ble­mów e­mo­cjonal­nych i mo­ty­wa­cyj­nych.

Wcze­sna dia­gno­za i sys­te­ma­tycz­na te­ra­pia lo­gope­dycz­na, to re­al­na szan­sa na wy­rów­na­nie już za­ist­niałych de­fi­cy­tów. Kom­plek­sowy cha­rak­ter zajęć lo­gope­dycz­nych (u­spraw­nianie u­kła­du od­de­chowego, ksz­tał­ce­nie słu­chu i mowy, do­skona­le­nie u­mie­jęt­no­ści per­cep­cyj­nych, wzbo­ga­canie za­so­bu słow­ni­kowe­go, ćwi­cze­nie uwagi, a także roz­wi­ja­nie po­trze­by kon­tak­tu z in­ny­mi i kre­owa­nie po­zy­tyw­ne­go my­śle­nia), w po­łą­cze­niu z od­powied­nimi me­to­da­mi ko­ry­gu­ją­cymi i u­spraw­niają­cy­mi oraz wspie­ra­ją­cy­mi, sty­mu­lują­cymi oraz ak­ty­wi­zu­ją­cymi przy u­dzia­le cie­ka­wych i war­to­ściowych po­mocy lo­gope­dycz­nych, po­zwoli na e­fek­tyw­ną pracę nad pro­ble­ma­mi lo­gope­dycz­nymi i po­może wszech­stron­nie roz­wi­jać każde dziec­ko.

Za­chę­camy więc do przyj­rze­nia się na­szej o­fer­cie, w któ­rej kon­stru­owa­niu u­czest­ni­czy­li rów­nież do­świad­cze­ni lo­gope­dzi – prak­ty­cy. Je­steśmy pewni, że praca z na­szy­mi po­moca­mi, poza po­zy­tyw­nymi e­fek­ta­mi lo­gope­dycz­nymi, przy­nie­sie rów­nież dużo ra­do­ści i spra­wi, że nawet żmud­ne ćwi­cze­nia będą na­praw­dę przy­jem­ne.

WiecejMniej

Za­ję­cia so­cjote­ra­peu­tycz­ne i psy­cho­edu­ka­cyj­ne dla dzie­ci z za­bu­rze­niami ko­mu­ni­ka­cji spo­łecz­nej:

Za­bu­rze­nia w ob­sza­rze ko­mu­ni­ka­cji spo­łecz­nej u dzie­ci, to przede wszyst­kim ja­ko­ściowe za­bu­rze­nia zdol­no­ści do u­czest­nic­twa w in­te­rak­cjach spo­łecz­nych. Dzie­ci z tego typu za­bu­rze­niami mają przede wszyst­kim pro­blem z „od­na­le­zieniem się” w szer­szych struk­turach spo­łecz­nych, jak i mniej­szej gru­pie ró­wie­śniczej jaką jest np. klasa.

Nie­moż­ność wła­ści­we­go funk­cjo­nowa­nia w śro­dowi­sku spo­łecz­nym wiąże się czę­sto ze zło­żony­mi pro­blemami e­mo­cjonal­nymi, któ­rych od­re­agowanie przy­bie­ra nie­jed­no­krot­nie skraj­ne po­sta­ci. Dzie­ci z za­bu­rze­niami ko­mu­ni­ka­cji spo­łecz­nej wy­ka­zu­ją za­bu­rze­nia za­cho­wania – by­wa­ją nie­sub­or­dy­nowa­ne, nad­po­bu­dli­we lub wręcz prze­ciw­nie – za­hamo­wane, skraj­nie wy­co­fa­ne, pełne lęków. I choć ze­wnętrz­ny wyraz ich pro­blemów bywa tak zróż­ni­co­wa­ny, to kon­se­kwen­cje są tu dość po­dob­ne. Ucz­nio­wie z za­bu­rze­niami ko­mu­ni­ka­cji spo­łecz­nej wy­ka­zu­ją za­kłó­co­ny roz­wój spo­łecz­ny i e­mo­cjonal­ny, czego kon­se­kwen­cją są trud­no­ści w ob­sza­rze e­du­ka­cyj­nym i ró­wie­śniczym. Wła­śnie do tej grupy dzie­ci w młod­szym wieku szkol­nym skie­ro­wa­ne są za­ję­cia psy­cho­edu­ka­cyj­ne i so­cjote­ra­peu­tycz­ne. Wspie­ra­nie ich wie­lo­aspek­towo po­ję­te­go roz­woju, u­kie­run­ko­wy­wa­nie na zdo­by­wa­nie oraz roz­wi­ja­nie kon­kret­nych kom­pe­ten­cji in­te­lek­tu­al­nych (np. kon­cen­tra­cja uwagi) i spo­łecz­nych – ta­kich jak ksz­tał­ce­nie u­mie­jęt­no­ści o­kre­śla­nia i wy­ra­żania wła­snych e­mo­cji, od­róż­nia­nie za­cho­wań po­praw­nych i nie­po­praw­nych ze spo­łecz­nego punk­tu wi­dze­nia, ra­dze­nie sobie ze stre­sem, kon­flik­ta­mi i a­gre­sją – tego typu za­ję­cia mają pomóc najmłod­szym u­czniom szkół w zdo­by­wa­niu u­mie­jęt­no­ści in­ter­per­so­nal­nych i in­tra­per­so­nal­nych oraz stwo­rzyć o­ka­zję do pra­wi­dło­we­go od­re­agowy­wania ne­ga­tyw­nych e­mo­cji.

Bio­rąc pod uwagę, że od­bior­ca­mi zajęć so­cjote­ra­peu­tycz­nych i psy­cho­edu­ka­cyj­nych są czę­sto na­praw­dę małe dzie­ci, warto wes­przeć te­ra­pię od­powied­nimi środ­ka­mi dy­dak­tycz­nymi. Je­steśmy prze­ko­na­ni, że za­pro­ponowane przez nas po­moce z pew­no­ścią wzmo­gą od­dzia­ły­wanie pro­ce­su dy­dak­tycz­no – wy­cho­waw­cze­go i po­mogą zna­leźć naj­od­powied­niej­szą, w pełni zin­dy­widu­alizo­waną drogę do czę­sto skom­pli­kowa­ne­go wnę­trza dziec­ka.

WiecejMniej

GIMNASTYKA KOREKCYJNA DLA DZIECI Z WADAMI POSTAWY

Roz­poczę­cie obowiąz­ku szkol­ne­go to duża, wie­lo­aspek­towa zmia­na, która do­ty­czy rów­nież samej fi­zycz­no­ści dziec­ka. Do­tych­cza­sowa moż­li­wość swo­bod­nej, do­wol­nej i sa­mo­dziel­nie re­gu­lo­wa­nej ak­tyw­no­ści ru­cho­wej, jak rów­nież o­kre­su wy­sił­ku i od­poczyn­ku, zo­sta­je pod­da­na od­gór­nym re­gu­la­cjom. Na­rzu­co­na ko­niecz­ność dłuż­sze­go prze­by­wa­nia w po­zy­cji sie­dzą­cej, w o­kre­sie ksz­tał­to­wania się po­sta­wy i krzy­wizn krę­go­słu­pa, wy­ma­ga zrów­no­wa­że­nia w po­sta­ci od­powied­niej i­lo­ści zajęć ru­cho­wych i ćwi­czeń śród­lek­cyj­nych. Maja one przede wszyst­kim sta­no­wić nie­zbęd­ną dawkę ak­tyw­no­ści ru­cho­wej, po­trzeb­nej do pra­wi­dło­wego roz­woju fi­zycz­ne­go, a do­dat­kowo wspie­rać dzia­łania pro­fi­lak­tycz­ne na rzecz dba­ło­ści o wła­ści­wą sta­ty­kę ciała i pra­wi­dło­we na­wy­ki ru­cho­we. Rze­czy­wi­stość szkol­na wska­zu­je jed­nak, że na­praw­dę duża grupa u­czniów klas po­cząt­kowych (nawet do 80%) wy­ma­ga już zde­cy­do­wa­nych dzia­łań ko­rek­cyj­nych. Forma po­mocy u­czniom ze zdia­gno­zowany­mi wa­dami po­sta­wy są wła­śnie za­ję­cia gim­na­sty­ki ko­rek­cyj­nej. Sy­ste­ma­tycz­nie wy­ko­nywa­ne za­ję­cia ce­lo­we, wspar­te pracą z od­powied­nimi ak­ce­so­riami, które m. in. pre­zen­tu­jemy w na­szej o­fer­cie, są gwa­ran­tem za­trzy­mania po­stę­pu wady, a z cza­sem rów­nież jej cał­ko­wi­te­go wy­eli­mino­wa­nia.

Pa­mię­tając jed­nak, że ła­twiej za­po­bie­gać niż le­czyć, za­dbaj­my wspól­nie o pra­wi­dło­wy roz­wój fi­zycz­ny wszyst­kich dzie­ci. Pre­zen­to­wa­ne w tym dzia­le środ­ki dy­dak­tycz­ne z pew­no­ścią będą cie­ka­wa in­spira­cją do peł­nych e­ner­gii i ruchu zajęć spor­towych i śród­lek­cyj­nych.

WiecejMniej

SPECJALISTYCZNE ZAJĘCIA TERAPEUTYCZNE DLA DZIECI NIEPEŁNOSPRAWNYCH

Możliwość kształcenia dzieci niepełnosprawnych nie kończą się tylko na szkolnictwie specjalnym czy nauczaniu indywidualnym, a wśród populacji uczniów klas I-III uczniowie niepełnosprawni stanowią niewielką (3%), ale wyjątkowa grupę. Dzieci niepełnosprawne, tak jaki ich rówieśnicy, uczestniczą w zajęciach lekcyjnych, a dodatkowo biorą również udział w zajęciach zalecanych indywidualnie przez poradnie psychologiczno - pedagogiczne. W zajęciach rewalidacyjnych, socjoterapeutycznych, logopedycznych, korekcyjnych, rehabilitacyjnych oraz terapeutycznych (w wielu ich typach) niezwykle istotna okazuje się praca z szeroką gama pomocy i środków dydaktycznych. Ich obecność i oddziaływanie w czasie np. muzykoterapii, zajęć rytmiczno – ruchowych, chromatoterapii, terapii manualnej, terapii stymulacji sensorycznej czy zajęciowej jest źródłem wielu pozytywnych bodźców dla obszarów o znacznych deficytach.

Wybrane przez nas do tej kategorii produkty, poza merytoryczną zasadnością, cechuje wyjątkowa jakość, trwałość i estetyka wykonania, które są również niezmiernie ważne w pracy z osobami niepełnosprawnymi.

WiecejMniej

ZAJĘCIA ROZWIJAJĄCE ZAINTERESOWANIA UCZNIÓW SZCZEGÓLNIE ZDOLNYCH (ZE SZCZEGÓLNYM UWZGLĘDNIENIEM NAUK MATEMATYCZNO – PRZYRODNICZYCH)

Uczeń wykazujący szczególne uzdolnienia ogólne, kierunkowe lub twórcze, to prawdziwe wyzwanie dla świadomego pedagoga. Praca z dzieckiem wybitnym, obdarzonym szczególnymi możliwościami, wymaga bowiem daleko posuniętej indywidualizacji nauczania oraz aktywnego wychodzenia naprzeciw jego specjalnym potrzebom edukacyjnym. Właściwe rozpoznanie jego potencjału i możliwości warunkuje planowe ukierunkowanie, rozwijanie, i wspomaganie tego, co w nim najlepsze.

Wzmożoną ciekawość poznawczą, szerokie zainteresowania, duże zdolności obserwacyjne oraz te związane z precyzyjna analizą i syntezą warto stymulować inspirującymi pomocami edukacyjnymi. Umożliwianie, wyzwalanie i podtrzymywanie spontanicznej aktywności poznawczej ucznia zdolnego ma bowiem bezpośrednie przełożenie na rozwój potencjału intelektualnego i twórczego, a w dalszej perspektywie umożliwia realizację indywidualnej linii rozwojowej. Przestrzeń edukacyjna odpowiednio nasycona starannie dobranymi pomocami dydaktycznymi doskonale sprzyja rozwijaniu myślenia naukowego oraz rozbudzaniu zainteresowań m. in. z zakresu nauk matematyczno – przyrodniczych. Eksperymentowanie, odkrywanie zależności, poznawanie zasad budowy i funkcjonowania – uzdolniony uczeń, w otoczeniu pełnym interesujących pomocy edukacyjnych, których wyjątkową ofertę prezentujemy w naszym katalogu, z pewnością znajdzie inspirujące materiały dla swych pierwszych, naukowych odkryć!

WiecejMniej